Zemsta Nietoperza w Operze Krakowskiej
18 grudnia 2005 roku odbyła się premiera operetki Johanna Straussa syna pod tytułem „Zemsta Nietoperza” (niem. „Die Fledermaus”) w Operze Krakowskiej. Premiera światowa natomiast miała miejsce 130 lat wcześniej w Operze Wiedeńskiej i wystawiana jest tam do dziś 2 dni w roku: 31 grudnia i 1 stycznia. Wyreżyserowania tej operetki w Krakowie podjął się Janusz Józefowicz, znany w Polsce głównie poprzez swoje musicale, jak „Metro”, czy „Romeo i Julia”.
Ze względu na remont budynku Opery Krakowskiej w czasie premiery, odbyła się ona w gmachu Teatru Słowackiego. W operetce tej wszechobecny jest rytm walca wiedeńskiego, który towarzyszy aktorom, śpiewakom i tancerzom przez cały czas trwania spektaklu. W Zemście Nietoperza występują zarówno tancerze Baletu Opery Krakowskiej, jak i tancerze tańca towarzyskiego, dopełniający całość widowiska. Piękna dekoracja, jak i stroje przenoszą widzów do XIX-wiecznego Wiednia. Komedia omyłek w przekładzie Juliana Tuwima sprawia, iż spektakl bawi przez cały czas trwania oglądających w każdym wieku.
Prawda objawiająca się butoh
Sankai Juku Toki
Butoh jest formą ekspresji z pogranicza tańca i teatru. Narodziła się ona w Japonii, zaprezentowana po raz pierwszy na Festiwalu Tańca w Tokio w maju 1959 r. przez tancerza Tatsumi Hijikatę i jego partnera Kazuo Ohno.
Butoh przypomina bardziej rytuał niż tradycyjnie pojęty taniec. Ma w sobie coś mistycznego, wyrasta zarówno z filozofii Wschodu, jak i Zachodu – przedziwnej mieszanki buddyzmu, taoizmu, shinto i europejskiego ekspresjonizmu.
Butoh to osobista podróż w głąb siebie. Nie ma wnim nic z ekshibicjonizmu. Tancerz mimo, że na scenie, tańczy zupełnie dla siebie, a jednocześnie obnaża swoje ‘ja’ publiczności. Butoh wyzwala jego wewnętrzną energię i eksploruje mroki podświadomości. Ma być środkiem wyrazu wolnym od wszelkich naleciałości świata zewnętrznego, uwolnieniem od konwencji ruchowych. Butoh odkrywa prawdziwe oblicze tańczącego, które według filozofii japońskiej, tożsame jest ze światem. Jeśli tancerz pragnie tańczyć drzewo, nie może machać rękami imitując ruch gałęzi, musi znaleźć w sobie emocje, które pozwolą mu naprawdę poczuć się jak drzewo. Każdy ruch musi być spontaniczny, wynikający z wewnętrznego poczucia tożsamości, bezwarunkowy. Jeśli tancerz tak odczuwa, jego bezruch staje się również częścią tańca.
Muzyczno-taneczny Riverdance
Jeśli taniec irlandzki bardzo mocno kojarzy się komuś ze wspaniałymi i bogatymi przedstawieniami, w których dziesiątki tancerzy podskakują do rytmu w perfekcyjnej synchronizacji, to najprawdopodobniej spotkał się kiedyś z Riverdance – wielkim muzyczno-tanecznym show pokazywanym na całym świecie. Do dziś cieszący się dużą popularnością, Riverdance był pierwszym pokazem nawiązującym do irlandzkiego folkloru, muzyki i tańca, a dzięki niemu tysiące ludzi zapłonęło miłością nie tylko do irlandzkiego stepu samego w sobie, ale i Irlandii jako takiej. Po raz pierwszy pokazany w przerwie pomiędzy konkursem Eurowizji w 1994 – trwał wtedy zaledwie 7 minut – obecnie jest w trakcie swojego pożegnalnego tournée. Po 15-stu latach na scenie, Riverdance zakończy swą artystyczną działalność w 2010 roku. Continue reading
West Side Story
Broadwayowski musical z 1957 roku, współczesna wersja dramatu Shakespeara Romeo i Julia, to widowiskowy obraz, który zmienił oblicze ówczesnej sceny muzycznej. Niezwykła muzyka Leonarda Bernesteina jest mieszanką utworów klasycznych oraz rytmów zaczerpniętych wprost z ulicy – nigdy wcześniej żaden musical nie widział takich połączeń. Tuż po premierze jeden z krytyków określił produkcję jako „operę z Manhattanu”, a wielu nie mogło wyjść z podziwu nad błyskotliwym sposobem prowadzenia fabuły – podkreślania akcji za pomocą ruchu. Porywające sekwencje tańca grają pierwsze skrzypce i to one są pierwszym głosem narracji. Euforia, pasja i nie dające się kontrolować emocje to kwintesencja West Side Story. Continue reading
Warsztaty z tańca współczesnego
W okresie jesienno-zimowym w warszawskim teatrze offowym Folwark – Praska Metta Artystyczna odbędzie się cykl warsztatów tanecznych z zakresu tańca współczesnego.
Zajęcia poprowadzi wybitna słowacka tancerka – Eva Lackova, absolwentka Konserwatorium Tanecznego oraz Wyższej Szkoły Sztuk Muzycznych w Bratysławie. Od 2004 roku tancerka związana jest ze Śląskim Teatrem Tańca. Wykłada również taniec klasyczny oraz taniec współczesny w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie oraz w Bytomiu. Gościnnie współpracuje ponadto z Teatrem Narodowym w Brnie, jako repetytor spektaklu Barocco. Continue reading
Koty na scenie
Koty – słynny musical, który podbił sceny całego świata, został stworzony przez Andrew Lloyda Webbera w latach 1978-1979. W Polsce można go było oglądać w Teatrze Muzycznym Roma w latach 2003-2007, gdzie cieszył się ogromną popularnością.
Polska wersja odbiega troszkę od oryginału, zmienione zostały m. in. kostiumy i scenografia. Przeniesienia Kotów na deski stołecznego teatru podjął się Wojciech Kępczyński.
Taniec wampirów
Taniec wampirów, musical, zainspirowany filmem Romana Polańskiego Nieustraszeni pogromcy wampirów. Wystawiany był na scenach największych teatrów światowych- wszędzie zyskując zasłużoną popularność i pozytywne recenzje krytyków.