Zbójnicki
Ludowy taniec z rejonu Podhala, jego metrum to 2/4, nie jest to jednak ten sam zbójnicki, jaki widzimy często przy okazji góralskich świąt, bo on ma inne pochodzenie. Często nazwa ta bywa również utożsamiana z tańcem góralskim pojmowanym ogólnie, choć jego odmian jest wiele, np. juhaski, dwójki, czwórki.
Taniec zbójnicki natomiast charakteryzuje się tym, że bierze w nim udział tylko grupa mężczyzn. Wykonują oni podczas niego te same układy taneczne, a jeden z tańczących wydaje polecenia, zwane również komendami, na końcu zawsze występują jednak elementy zwane ozwodną i zieloną. Wykonywane układy nazywają się np. bitka, po dwa krzesane, pod nogę. Najczęściej taniec ten można zobaczyć w wykonaniu zespołów ludowych z terenów Podhala i Sądecczyzny.
Polka
Choć nazwa może być zwodnicza, polka, to czeski taniec ludowy w metrum 2/4. Powstał w XIX wieku i szybko zaczął zdobywać popularność na świecie, zwłaszcza na obszarze Polski, Czech i Niemiec. Polka stała się obok walca popularnym tańcem towarzyskim tamtego okresu. Pierwotna nazwa tańca brzmiała pulka co wiązało się z czeskim słowem oznaczającym połowę, zmieniono ją później prawdopodobnie na cześć powstania listopadowego, choć niektórzy utrzymują, że stało się to ku pamięci polskiej śpiewaczki Esmeraldy.
Taniec Japoński
Tradycyjny taniec Japoński niewiele wspólnego ma z tym, co Europejczycy uznają za taniec. Przede wszystkim jest on bardzo teatralny, przerysowany zarazem oszczędny w ruchach. współcześni tancerze starają się mu nadać większa dynamikę i ekspresje. Japończykom łatwo odgadnąć niuanse tańca i zaklęte w ruchach alegorie.
Królowa Elżbieta tańczy gigue
Angielski taniec ludowy był mieszaniną stylów całego Imperium Brytyjskiego. Można było w nim znaleźć elementy tańca irlandzkiego, szkockiego a nawet francuskiego. W zależności od panującego, dana moda była wprowadzana na dwór angielski, a z nią kompozytorzy, tancerze i śpiewacy. Jednak, za czysto angielski taniec uznaje się dzisiaj gigue (franc) lub inaczej jig (ang).
Mazur
MAZUR Jest on wspomnieniem dawnej, wielkiej świetności i przepychu Rzeczpospolitej szlacheckiej. Nazwa tańca pochodzi od Mazowsza, gdzie powstał. Jako taniec szlachty nie wydaje się sięgać czasów dalszych jak Zygmunta III. Wcześniejszych śladów mazura, tak jak i oberka, szukać można w tańcach o nazwach wyrwany, wyrwaniec . Wymienia go w swojej twórczości Jan Chryzostom Pasek tuż obok innych tańców narodowych. Oznacza to, że już za czasów Jana Kazimierza, mazur walczył na dworach szlacheckich, o palmę pierwszeństwa z innymi tańcami regionalnymi. Największą polarność zdobył, gdy król Zygmunt I przeniósł stolicę z Krakowa do Warszawy, wypierając tym samym, najpopularniejszego do tej pory, krakowiaka. Continue reading
Skoczny żywioł Sirtaki
Sirtaki to nie jest typowy taniec ludowy. Każdy region w Grecji ma swoją specyficzną kulturę ludową. Trudno więc było stworzyć jeden wspólny taniec bliski wszystkim Grekom. Jednak to właśnie Sirtaki, jako wtórny w stosunku do tańców regionalnych, stał się niejako tańcem narodowym.
Kujawiak, kujawiaczek….
KUJAWIAK
Kujawiak to kolejny polski taniec narodowy, który swoim charakterem, muzyka i nastrojem, doskonale opisuje polską atmosferę tańca.
Kujawiak, w przeciwieństwie do oberka i krakowiaka, charakteryzuje sie dość melancholijną nutą oraz spokojnym krokiem tanecznym. Continue reading
Skandynawia tańczy Polskę
Nie, nie to nie jest żadna pomyłka. Polska (szw. polski) to skandynawski taniec ludowy, którego proweniencja związana jest z kulturą polską. Niektórzy twierdzą, że nazwa rozpowszechniła się w XVII wieku, za sprawą polskich muzyków, którzy zawitali w Skandynawii wraz z królem Zygmuntem III wazą. Są też jednak tacy, którzy sądzą, ze jest to przypadkowa zbieżność nazw. Continue reading
Do okoła w rytm oberka.
OBEREK.
Ten taniec, obok kujawiaka, poloneza, mazura i krakowiaka, jest najpopularniejszym tańcem narodowym naszego kraju. Znany był też jako: ober, obertas, drobny, okrągły, owijok (w Sieradzkim), zawijacz itp. Nazwa „oberek” wywodzi się od „obwyrtnia”, „obertania”, „od obertasa”, czyli od obracania się.
Żywy i skoczny grany i tańczony był w wielu regionach Polski a lubiany był szczególnie na Mazowszu i Radomszczyźnie. Na zabawach wiejskich tańczono go w „kompletach” z kujawiakiem/walczykiem i polką. Continue reading
Krakowiak, nie tylko w Krakowie.
KRAKOWIAK
Ten taniec ludowy pochodzi oczywiście z okolic Krakowa, nazywany był powszechnie mijanym, dreptanym, ściganym, skalmierzakiem. Tańczony przy okazji świąt ludowych, przy skocznej muzyce i śpiewie, szybko zdobył popularność poza regionem i jest dzisiaj najbardziej popularnym tańcem ludowym naszego kraju. Continue reading