Tańce Azji Południowo-Wschodniej

Wszystkie tańce Azji Południowej i Południowo-Wschodniej mają sakralno-rytualne korzenie. Pierwsze tancerki indyjskie były kapłankami, rezydującymi w jaskiniach, a tajskie – szamankami. Ich ruchy były święte: kapłanki tańczyły z bóstwem i dla bóstwa, opowiadając święte historie, a szamanki leczyły chorych, odszukując w zaświatach zgubione części ich dusz. Wprowadzenie się w stan transu było nie tyle konsekwencją, ile celem tańca samym w sobie.

Z czasem elementy wdzięk i finezja gestów i figur (z których każda coś znaczy!) stały się wartością samą w sobie, a taniec przeszedł na stałe na usługi dramatu.

Podobnie stało się z tańcami mężczyzn, które w dużej mierze wyewoluowały z rytualnych, pokazowych walk.

Style taneczne – Tango

TangoTaniec sięga tak daleko wstecz jak sama ludzkość. Ta odmiana sztuki pięknej od wieków towarzyszy każdej epoce i kulturze. Najczęściej taniec wiązał się z wierzeniami religijnymi, ludzie mieli nadzieję, że tańcząc wywołają długo oczekiwany deszcz. Wojownicy zagrzewali się w ten sposób do walki.
Continue reading

Hawajski taniec hula

Hula to tradycyjny taniec hawajski. Taniec powstał jeszcze w czasach, gdy język i tradycja przekazywane były z pokolenia na pokolenie nie poprzez dokumenty piśmiennicze, a za pomocą pieśni i tańca. Legenda głosi, że pierwszym tancerzem hule był bóg lub bogini, co uczyniło z tego tańca święty rytuał. Początkowo hula towarzyszył ceremoniom religijnym. W XIX wieku hula prawie zanikło, co związane było z napływem misjonarzy, którzy uznali taniec za pogański i grzeszny. Od zapomnienia uratował hula król David Kalakaua, który założył własny zespól tancerzy i zachęcał do nauki dawnych tańców. Continue reading

Czardasz – węgierski taniec ludowy

Czardasz [węg. csárda ‘karczma wiejska’] to węgierski taniec ludowy. Etnomuzykolodzy twierdzą, że powstał z przekształcenia starszych tańców oraz melodii wykonywanych na terenach Węgier i krajów ościennych. W czardaszu odnaleźć można wpływy archaicznej pieśni węgierskich pasterzy, polskiego krakowiaka, ukraińskiej kołomyjki rumuńskiego invirtita oraz starych tańców słowackich. Złożony jest z powolnego wstępu (lassu) i bardzo szybkiego tańca (friska). Czardasz jest tańczony w parach. Posiada bogaty zasób kroków, często wymaga improwizacji. W części szybkiej tancerze często się rozdzielają. Szczególnie ciekawe są partie męskie, które obejmują kombinację skomplikowanych kroków, podskoków, klaskania.

W oparciu o czardasza powstało wiele stylizacji muzycznych m.in. J. Straussa, F. Liszta.

Tarantela – włoski taniec narodowy

Metrum 3/8 lub 6/8. Szybkie tempo. Neapolitański taniec. Muzyczna forma taneczna. Wszystkie te elementy składają się na taneczno-muzyczne korzenie kulturowe Włoch. Continue reading

Taniec Chorwatów

Kolo to narodowy taniec Chorwatów głęboko zakorzeniony w tradycji i kulturze tańca tego narodu. Uważa się także, że jest najstarszym tańcem grupowym, który podtrzymuje i uwydatnia potrzeby określonej grupy, wspólnoty, podkreśla międzyludzkie relacje.

Do II wojny światowej w dużej części Chorwacji kolo stanowiło centralną część życia społeczeństw wiejskich. Było nie tylko tańcem, ale i głównym wydarzeniem towarzyskim. Stwarzało możliwość poznawania młodych dziewcząt i chłopaków, wyrażania wzajemnych sympatii, zawierania przyjaźni i narzeczeństwa, także kłótni i krytyki.

Continue reading

Sardana łączy Katalończyków

Sardana - pomnik w Barcelonie

Sardana - pomnik w Barcelonie

Sardana jest narodowym tańcem mieszkańców Katalonii, obecnie jednego z regionów Hiszpanii. Taniec ten jest symbolem więzi Katalończyków, którzy w żaden sposób nie czują tożsamości z Hiszpanami.

Sardanę tańczą wszyscy, starsi i młodzi. I dlatego jest ona wciąż żywą tradycją. Katalończycy, którzy mają własny język, historię i kulturę, spotykając się na publicznych placach i tańcząc z nieznajomymi, akcentują w ten sposób swoją odrębność. Nic dziwnego, że generał Franco w 1939 roku oficjalnie zabronił wykonywania tego tańca.

Continue reading

Tradycyjny taniec chiński

taniec chińskiFeeria barw, płynność ruchów, mistrzowska precyzja – to tylko pierwsze skojarzenia związane z tradycyjnym tańcem chińskim. To kultura Chin zamknięta w ruchach ciała, ukazana w bogactwie kostiumów, opowiedziana za pomocą stóp, rąk i głów poruszających się w rytm historii. Układy choreograficzne wykonywane najczęściej przez kilku tancerzy naraz (zwykle tej samej płci) to pokazy, które urzekają elegancja, pasją i wyrafinowaniem. Są i subtelne – takie jak z wstążką czy wachlarzem, i energiczne, wykorzystujące najróżniejsze rodzaje orientalnych broni, i, przede wszystkim, szczegółowo dopracowane do ostatniego kroku. Poznajmy go zatem bliżej i dowiedzmy się, skąd się wywodzi, jak się zmieniał i jak wygląda obecnie. Continue reading

Kozak – taniec ukraińskich stepów

KozakSzerokie spodnie wciśnięte w skórzane buty, luźne, białe koszule przepasane w pasie szarfą, często czapki, płaszcze i miecze w dłoniach, a przede wszystkim tańczenie w kole i charakterystyczne przysiady, podskoki i wyrzuty nóg to znaki reprezentatywne wschodniego tańca ludowego znanego jako kozak. Choć taniec ten kojarzy się przede wszystkim z mroźną i surową Rosją, tak naprawdę wywodzi się z Ukrainy, do Rosji zaś przeniknął z biegiem historii. Jego ojcami są zamieszkujący dzikie stepy Kozacy, zaś jego powstanie datuje się na późny XVI w. W Rosji i na Ukrainie traktowany jest jako taniec narodowy, lecz tańczy się go również we wschodnich partiach Polski (ze względu na historyczne koneksje tego regionu z rosyjskim sąsiadem). Continue reading

Angielski country dance

"Emma" (1996)Choć zawodowym kręgom tanecznym Wyspy Brytyjskie kojarzą się głównie poprzez pryzmat ich klasycznego walca angielskiego, wielu nieroztańczonym obywatelom świata – a zwłaszcza miłośnikom literatury i kina – wyrażenie „taniec angielski” przywołuje przed oczami obraz wesołych wiejskich potańcówek, spopularyzowanych przez filmowe adaptacje powieści Jane Austen. Każdy, kto choć raz widział Dumę i uprzedzenie, Rozważną i romantyczną czy Emmę z pewnością potrafi powiedzieć, w jaki sposób bawiono się wtedy przy tańcu oraz jak ważnym był on elementem ówczesnego ziemiańskiego życia. Przyjrzymy się zatem bliżej angielskiemu country dance (English Country Dance, ECD). Continue reading