Uday Shankar – ojciec nowoczesnego tańca indyjskiego
Klasyczny taniec indyjski, którego elementy są mniej lub bardziej niefrasobliwie wykorzystywane w filmach bollywoodzkich, ma długą i uświęconą tradycję, jednak jest to tradycja żywotna.
Zarówno zainteresowanie Zachodu tańcem indyjskim, jak i wzbogacenie go o typowe zachodnie elementy zawdzięczamy Udajowi Shankarowi, starszemu bratu Rawiego, ojca Nory Jones. Urodził się w 1900 w Radżastanie. Zanim został impresario i pochłonęła go taneczna pasja, pracował jako prawnik w Londynie. Ponieważ nie miał formalnego wykształcenia tanecznego, w kreatywny sposób łączył elementy klasycznych i ludowych tańców swojej ojczyzny z elementami baletu. Dzięki współpracy z rosyjską baleriną Anną Pawłowną udało mu się zainteresować szerszą widownię i stworzyć nowoczesny taniec indyjski jako osobną formę, przyczyniając się walnie do renesansu wielusetletniej tradycji Całe późniejsze życie poświęcił popularyzacji tańca.
Michael Flatley
Ten urodzony w 1958 roku w Chicago amerykański tancerz o irlandzkich korzeniach na stałe zapisał się w kartach światowej historii tańca. Jego postać najbardziej znana jest z współtworzenia oraz udziału w widowiskach tanecznych takich jak Riverdance oraz Lord of the Dance. Oprócz tańca jest również uznanym flecistą oraz choreografem.
Jego kariera jest wspaniałym przykładem niezłomności i wytrwałości w dążeniu do celu. Pracując w Chicago jako robotnik na budowie przeszedł długą drogę do swojej aktualnej pozycji znanego na całym świecie i uważanego za jednego z najbardziej innowacyjnych artystów tańca. Taniec miał we krwi. Zarówno jego matka jak i babka były irlandzkimi mistrzyniami w tańcu. W wieku czterech lat był już przez nie uczony pierwszych kroków oraz przekonywany, że w życiu zawsze powinien kierować się sercem i marzeniami.
Michael bardzo dobrze wspomina te czasy a teraz kiedy osiągnął już wyżyny sławy, puste miejsce w pierwszym rzędzie podczas każdego występu jest jego cichym hołdem dla uwielbianej przez niebo babci.
Jako artysta wyzwolił taniec irlandzki ze skostniałych reguł i sztywności jaką się cechował.
Show Riverdance – powstały w roku 1994 był katalizatorem oszałamiającej kariery kiedy to z dnia na dzień Michael stał się gwiazdą. W niedługim czasie z nieznanych przyczyn artysta opuścił swój twór by rozpocząć własne przedsięwzięcie. Powstały w ten sposób Lord of the Dance okazał strzałem w 10 i rozsławił jego imię na całym globie.
Wacław Niżyński
Kolejną polską sylwetką ze świata baletu jest Wacław Niżyński. Tancerz ten urodził się w 1889 roku w Kijowie, w polskiej rodzinie wędrownych tancerzy. Był jednym z najbardziej znanych tancerzy baletowych XX wieku, a na międzynarodowym forum znany jest bardziej pod francuskojęzycznym odpowiednikiem Vaslav Nijinsky. Jego rodzicami byli Tomasz i Eleonora Niżyńscy – absolwenci Warszawskiej Szkoły Baletowej, którzy porzucili pracę w Operze Narodowej na rzecz wędrownej trupy tanecznej. Continue reading
Barbara Bittnerówna – słynna polska primabalerina
Barbara Bittnerówna urodziła się 4 września 1924 roku we Lwowie. Okrzyknięta cudownym dzieckiem, już w wieku jedenastu lat występowała na deskach Teatru Wielkiego we Lwowie. Tańca uczyła się na prywatnych lekcjach u Stanisława Faliszewskiego we Lwowie. Później przeniosła się do Warszawy. W latach 1939-1944 występowała tam i pobierała lekcje w prywatnej szkole Zygmunta Dąbrowskiego. Po wojnie nastąpiła kolejna przeprowadzka. Bittnerówna w latach 1946-1949 była primabaleriną Opery w Poznaniu. Kolejne lata to kolejne zmiany scen. W latach 1949-1951 była primabaleriną Opery Śląskiej w Bytomiu, a potem los przywiódł ją ponownie do Warszawy, gdzie w latach 1951-56 była primabaleriną w Operze. Oprócz baletu, Barbara Bittnerówna występowała także w formach tańca współczesnego. Continue reading
Królowa baletu zawita do Polski
Słynną baletnicę Swietłanę Zacharową będzie można zobaczyć już 31 stycznia na gościnnym występie w Operze Narodowej w Warszawie. Swietłana wcieli się na scenie w Nikii, główną postać klasycznego baletu „Bajadera” Ludwiga Minkusaz choreografią w wersji Mariusa Petipy.
Ewa Wycichowska
Ewa Wycichowska jest tancerką i choreografem. Od 1988 roku kieruje Polskim Teatrem Tańca, wykłada również na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Jest członkiem Międzynarodowej Rady Tańca, działającej pod patronatem UNESCO.
Wycichowska ukończyła Państwową Szkołę Baletową w Poznaniu i Akademię Muzyczną w Warszawie. Studiowała taniec modern w L’Academie de la Danse w Paryżu. Była primabaleriną Teatru Wielkiego w Łodzi. Continue reading
Mistrz lodowej tafli
Tańczy się nie tylko na parkiecie, często nawet bardziej widowiskowy jest taniec na lodzie, dyscyplina sportu, która niedawno dzięki programowi telewizyjnemu została spopularyzowana także w Polsce. Łyżwiarstwo figurowe, bo o nim mowa, miało wiele swoich wielkich postać, których sława dorównywała tej, jaką zdobywały gwiazdy sceny filmowej czy muzycznej.
Jednym z najbardziej znanych zawodników związanych z tańcem na lodzie jest Aleksiej Jagudin, łyżwiarz ten urodził się w 1980 roku w Sankt Petersburgu, początkowo trenował go Aleksiej Miszin, jednak już w wieku 18 lat tancerz przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, tam rozpoczął naukę z jedną z najbardziej cenionych trenerek tego sportu Tatianą Tarasową. Efektem tej współpracy było zdobycie trzech kolejnych złotych medali w mistrzostwach świata w 1998, 1999 i 2000 roku za jazdę indywidualną. Jagudin był również trzykrotnym triumfatorem mistrzostw Europy. Ukoronowaniem jego kariery było zdobycie złotego medalu igrzysk olimpijskich w Salt Lake City w 2002 roku. W historii łyżwiarstwa zapisał się również tym, że był pierwszym solistą, który na igrzyskach otrzymał notę 6.0 za wartość artystyczną programu, na mistrzostwach świata natomiast udało mu się zdobyć maksymalną ilość punktów za elementy obowiązkowe.
Z czynnego uprawiania sportu wycofał się w 2003 roku z powodu kontuzji, której się nabawił. Po tym wypadku skupił się z sukcesami na pracy trenerskiej, czasem pojawia się również w rewii na lodzie.
Para od której wszystko się zaczeło
Ginger i Fred, Fred i Ginger. Mistrzowie tańca, a przy okazji świetni aktorzy – oddani pracy, którzy byli w stanie powtarzać niektóre sceny po sto razy, by uzyskać idealny efekt.
To właśnie ich popularność w latach trzydziestych, przyczyniła się do późniejszych sukcesów filmów już powojennych.
Krystyna Mazurówna – barwny ptak szarego komunizmu
Krystyna Mazurówna była w latach sześćdziesiątych, jedną z najpopularniejszych tancerek w Polsce. Zainteresowanie wzbudzały nie tylko jej umiejętności taneczne ale bujne życie towarzyskie. Karierę przerwała nagle i wyjechała na Zachód. Utrzymywała, że dla władz stała się balastem, coraz trudniej było im okiełznać jej demoniczny charakter.
Wacław Niżyński – taniec silniejszy niż choroba
Wacław Niżyński, uczynił dla męskiego baletu, tyle,co Isadora Duncan dla żeńskiego.
Skazany na wieczne rozdarcie – do końce nie mógł określić ani swojej tożsamości seksualnej ani narodowej. Ten pół człowiek pół bóg, jak okazało się pod koniec życia, cierpiał na schizofrenie.