Taniec tajski
Tajlandia, gdzie tradycje chińskie i indyjskie stopiły się w jedno, ma bardzo ciekawą tradycję taneczną. Tajowie pozyskali pierwszą trupę tancerzy, podbijając khmerską Ankarę w XV wieku. Docenili kunszt artystów, chociaż nie rozumieli jego mistycznego wymiaru. Rytualne tańce przeobraziły się we wspaniałe występy dla dworu królewskiego.
W odróżnieniu od tańca indyjskiego, w którym rusza się całym ciałem, tancerki tajskie pozostają wypięte niczym struna od szyi po biodra, skupiając się na ruchach kolan i rąk, i kiwając w rytm muzyki. Rozróżnia się 108 podstawowych ruchów.
Istnieją zarówno folkowe, jak i elitarne formy tańca.
Popularną formą jest walka z krótkimi i długimi kijami lub mieczami. W takich formach jak taniec wiatru ciągle można dojrzeć starożytne szamańskie wątki. Fantazyjnie długie paznokcie podkreślające wdzięczne ruchy dłoni są obok finezyjnych nakryć głowy znakiem firmowym tańca tajskiego. Niezwykłe wrażenie robią także wieloosobowe układy wyobrażające wielorękich bogów.
Oglądając występ, warto choćby pobieżnie zapoznać się z opowiadaną historią, aby poprzez oszałamiającą oprawę dojrzeć głębszy sens i tym bardziej docenić kunszt artystów.
Najbardziej znanym i zajmującym szczególną pozycję w tajskiej tradycji tańcem jest khon – taniec masek. Tradycyjnie był wykonywany tylko dla króla i z tego powodu tylko przez kobiety, które występowały w męskich rolach. Chociaż khon narodził się wcześniej niż indyjska epopeja Ramajana, to właśnie zmodyfikowaną wersję tej historii najczęściej opowiadają tancerze.