Taniec: style, szkoły, kursy

HISTORIA TAŃCA IRLANDZKIEGO

Historia tańców irlandzkich prawdopodobnie rozpoczyna się wraz z momentem przybycia Celtów do Irlandii, czyli ok.300 lat p. n.e. Co wyrażą ten taniec? Dynamikę, miłość, pasję i bogactwo kultury, która go stworzyła.

Garstka faktów

W połowie XVI wieku pojawiają się liczne wzmianki o różnych odmianach narodowego tańca Irlandczyków, np. : jigi (tańce grupowe), Rince Fada (gdzie partnerzy stoją naprzeciw siebie) czy też sword dances (jak sama nazwa wskazuje – tańce z mieczami). Nie jest pewne czy Celtowie korzystali z wpływu kultury francuskiej, nie ulega jednak wątpliwości, że taniec w dużej mierze związany jest z kulturą szkocką.

W XVIII w. następuje znaczny postęp w tradycji tańca irlandzkiego, czego powodem jest pojawienie się tzw. Mistrzów Tańca, wędrownych nauczycieli odwiedzających irlandzkie wioski na okres ok. 6 tygodni. Każdy mistrz posiadał swój repertuar taneczny, który zmieniał się i ewoluował wraz z upływem czasu. To właśnie wiek XVIII jest okresem, w którym ukształtowało się ostatecznie wiele tańców z tych, które możemy podziwiać dzisiaj.

Charakterystyka

Spotkania, na których tańczy się taniec irlandzki, nazywa się ceil, czyli „zgromadzenie przy tańcu i muzyce”. Tańce irlandzkie dzielimy na trzy podstawowe rodzaje: tańce solowe, tańce grupowe i tańce setowe.

Tańce solowe

Dzielimy je na dwie grupy: tap dance (step irlandzki) i softshoe (taniec w miękkich butach). Jednak wraz z upływem czasu step irlandzki zaczęto tańczyć w grupach i określać mianem „set tap dance”. W tańcu w miękkich butach (tzw. baletkach) ważne są przede wszystkim: taniec na palcach, szybkie tempo, energiczne wykonywanie figur oraz brak wystukiwania rytmu.

Tańce grupowe

Są najpopularniejsze wśród wszystkich kombinacji tańca irlandzkiego. Możemy je podzielić na trzy układy ustawienia: line, long oraz round dances oraz trzy podstawowe układy ilości: dwójki, trójki i czwórki. Zawierają one określone kroki i figury, które nie podlegały zmianom i tańczone były w ten sam sposób na terenie całej Irlandii. W niezmienionym kształcie mamy okazję podziwiać je również dziś.

Tańce setowe

Ten rodzaj ma swój początek na francuskim dworze, gdzie w XVIII wieku tańczony był jako kadryle. Istotne dla tego rodzaju tańca jest ustawienie, gdzie występują cztery pary w układzie para naprzeciw pary (ustawione po ramionach krzyża) – jest to set kołowy, lub dwa szeregi naprzeciw siebie, gdzie na jednego mężczyznę przypada jedna kobieta – jest to set binarny niecrossowany.

Strój

Wzór stroju do tańca irlandzkiego jest szczegółowo opisany przez Komisję Tańca Irlandzkiego, jednak ulegał on wielu modyfikacjom na przestrzeni lat. Początkowo tańczono w prostych, codziennych strojach, które zapewniały swobodę ruchów (krótkie spódnice i spodnie, proste podkoszulki). Damski strój składał się ze spódnicy sięgającej kolan, prostej, dopasowanej do ciała bluzki i szalu upiętego z tyłu do ramion (podobny szal, tzw. szarfę, wprowadzono później także jako element stroju męskiego) oraz białych skarpetek sięgających kolan i prostych, skórzanych baletek.

Obecnie oficjalny strój obowiązujący podczas zawodów to, w przypadku pań, sztywna spódnica z jedną lub dwoma fałdami oraz gorset wykończony koronkowym kołnierzem, całość bogato zdobiona wzorem nawiązującym do tradycyjnej sztuki irlandzkiej. W przypadku panów natomiast zaadaptowany w latach 20. XIX w. kilt w irlandzką kratę (na wybór odpowiedniego koloru i wzoru kraty należy zwracać szczególną uwagę) lub proste, ciemne spodnie, koszula w jasnych barwach oraz ciemna marynarka.